Czy reżim sankcyjny nadąża za konstrukcją podatku wyrównawczego? Refleksje po pierwszym terminie raportowania GloBE.

Katarzyna Smoleń, doradczyni podatkowa

Wprowadzenie

30 czerwca 2026 r. upłynął pierwszy termin złożenia informacji o opodatkowaniu wyrównawczym (ang. GloBE Information Return, GIR) za rok podatkowy 2024. Obowiązek objął blisko czterdzieści jurysdykcji – tych, które wdrożyły kwalifikowaną zasadę włączenia dochodu i/lub krajowy podatek wyrównawczy od 1 stycznia 2024 r.[1]Dla grup międzynarodowych o skonsolidowanych przychodach przekraczających 750 mln euro był to pierwszy praktyczny test reformy określanej jako najgłębsza zmiana w międzynarodowym prawie podatkowym ostatniej dekady[2]. Jak pokazują pierwsze podsumowania, nie wszystkim grupom wielonarodowym (ang. Multinational Enterprise, MNE) udało się jednak przejść ten test pomyślnie[3].

Debata publiczna wokół drugiego filaru BEPS 2.0 koncentrowała się dotąd w głównej mierze na wymiarze fiskalnym[4]: 15-procentowej minimalnej efektywnej stawce podatkowej (ETR) obliczanej jurysdykcyjnie, pierwszeństwie kwalifikowanego krajowego podatku wyrównawczego (QDMTT) przed zasadą włączenia dochodu (IIR) oraz rezerwowym charakterze zasady niedostatecznie opodatkowanych zysków (UTPR). Mniej uwagi poświęcano praktycznym aspektom compliance oraz pytaniu, czy reżimy sankcyjne przewidziane dla nowych obowiązków sprawozdawczych odpowiadają konstrukcji samego podatku.

Niniejsze opracowanie zwraca uwagę na wielowarstwowe niedopasowanie pomiędzy zasadami Pillar 2 a ramami odpowiedzialności za ich przestrzeganie. Przebiega ono na trzech płaszczyznach. Po pierwsze, materialna konstrukcja podatku agreguje dane jednostek składowych i przenosi ocenę na poziom grupy, podczas gdy doktryna karna państw wdrażających pozostaje w znacznej mierze przy modelu odpowiedzialności pojedynczego podmiotu lub konkretnej osoby fizycznej. Po drugie, procesy compliance podlegają w grupach postępującej centralizacji, podczas gdy ryzyko sankcyjne dotyczy lokalnych reprezentantów jednostek składowych. Po trzecie, przepisy sankcyjne uchwalono szybko, podczas gdy infrastruktura do składania i wymiany informacji GloBE powstaje wyraźnie wolniej. W polskim porządku prawnym napięcia te są szczególnie widoczne, ponieważ ustawodawca wybrał model, w którym ryzyko dosięga bezpośrednio osób fizycznych na mocy Kodeksu karnego skarbowego (KKS)[5].

Ramy odpowiedzialności karno-skarbowej w Polsce

Wdrażając dyrektywę 2022/2523[6], polski ustawodawca w art. 142 ustawy o opodatkowaniu wyrównawczym[7]dodał do KKS dwa nowe typy czynów zabronionych. Artykuł 56f § 1 KKS penalizuje niezłożenie Informacji GloBE, złożenie jej z pominięciem środków komunikacji elektronicznej lub niezgodnie ze wzorem dokumentu – karą grzywny do 720 stawek dziennych, co przy stawkach z 2026 r. odpowiada kwocie przekraczającej 46 mln zł. Artykuł 56f § 2 sankcjonuje podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy (do 480 stawek), § 3 – uchybienie terminowi (do 180 stawek), a § 4 pozwala zakwalifikować wypadek mniejszej wagi jako wykroczenie skarbowe. Artykuł 80h KKS obejmuje z kolei niezłożenie w terminie zawiadomienia z art. 133 ust. 7 OpodWyrU.

Dla zeznań GloBE odrębnego typu czynu nie stworzono – w uzasadnieniu projektu wskazano wprost, że zeznanie stanowi deklarację podatkową w rozumieniu Ordynacji podatkowej i KKS[8]. Zastosowanie znajduje więc klasyczna siatka odpowiedzialności: art. 56 § 1 KKS (oszustwo podatkowe – grzywna do 720 stawek dziennych albo kara pozbawienia wolności, albo obie łącznie), art. 54 KKS oraz art. 57 § 1 KKS w razie nieterminowej zapłaty. Adresatami norm są – poprzez art. 9 § 3 KKS – osoby zajmujące się sprawami gospodarczymi podatnika, tj. w szczególności członkowie zarządu, prokurenci, dyrektorzy finansowi czy główni księgowi.

Polska na tle innych jurysdykcji

Przegląd reżimów sankcyjnych państw wdrażających ujawnia znaczące zróżnicowanie – nie tylko co do wysokości kar, lecz także ich architektury i kręgu podmiotów odpowiedzialnych. W swojej praktyce zaobserwowałam pięć następujących wzorców:

• Kary ryczałtowe – stopniowane: Wielka Brytania przewiduje 100 funtów przy opóźnieniu do trzech miesięcy, 200 funtów do sześciu, a następnie dodatkowo 60 funtów dziennie[9]; Austria, Cypr i Niemcy stosują ryczałty od kilkudziesięciu tysięcy do kwot sześciocyfrowych[10]. Ekspozycja obciąża wyłącznie podmiot (nie zaś osoby fizyczne).
• Kary naliczane per jednostka i per okres: Irlandia stosuje 10 tys. euro miesięcznie za każdą jednostkę składową (do 48 miesięcy), Kanada – 25 tys. CAD miesięcznie (do 40 miesięcy)[11]. W dużej grupie kary mogą kumulować się bardzo szybko, a brak terminowego złożenia GIR przenosi ryzyko na kraje, w których wymagana jest notyfikacja dotycząca kraju złożenia GIR.
• Kary z limitem grupowym: Francja i Włochy ograniczają sankcje pułapem 1 mln euro dla całej grupy w roku podatkowym[12] – rozwiązanie to w istocie obnaża problem konstrukcyjny: kary kalibrowane grupowo dla podatku liczonego jurysdykcyjnie, egzekwowane w oparciu o dane jednostkowe.
• Kary zależne od kwoty podatku: Bahrajn i Tajlandia odnoszą sankcję do wysokości zaniżenia – od 70% do 200% podatku; przy wysokim podatku wyrównawczym do zapłaty łatwo mogą one przewyższyć wartość kar ryczałtowych.
• Odpowiedzialność karna osób fizycznych: Bahrajn, Japonia, Malezja, Polska i Tajlandia wiążą z uchybieniami Pillar 2 sankcje karne, w kilku przypadkach obejmujące karę pozbawienia wolności[13].

Artykuł 46 dyrektywy 2022/2523 wymaga sankcji „skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających”, nie definiując jednak zharmonizowanego standardu. Polski model zdaje się spełniać kryterium prewencyjne z naddatkiem – art. 56f § 1 KKS plasuje się w jednym rzędzie z oszustwem podatkowym. Tym istotniejsze jest pytanie o proporcjonalność, ocenianą względem strukturalnych cech samego podatku.

Niedopasowanie pierwsze: kalkulacja scalona a indywidualna odpowiedzialność

Pierwszego niedopasowania upatrywać można pomiędzy podatkiem, którego materialna miara agreguje dane jednostek składowych, a doktryną karną przypisującą odpowiedzialność za rozliczenia konkretnym podmiotom – a w części jurysdykcji konkretnym osobom fizycznym. Efektywną stawkę podatkową oblicza się jurysdykcyjnie: jako iloraz sumy skorygowanych podatków kwalifikowanych wszystkich jednostek składowych w danej jurysdykcji i ich zagregowanego kwalifikowanego dochodu netto (kalkulacja scalona, ang. jurisdictional blending). Krajowy podatek wyrównawczy pozostaje przy tym obowiązkiem każdej polskiej jednostki z osobna (art. 24 ust. 1 OpodWyrU) – niezależnie od tego, czy to właśnie ona obniża zagregowaną polską ETR poniżej 15%.

Rozważmy grupę kapitałową obejmującą pięć polskich jednostek składowych: spółkę produkcyjną, dystrybucyjną, podmiot świadczący usługi finansowe, centrum usług wspólnych oraz spółkę holdingową. Podmioty te mogą prowadzić księgi w odrębnych systemach finansowo-księgowych, podlegać różnym liniom raportowym w strukturze grupy, a niekiedy nawet konkurować ze sobą w wybranych segmentach rynku[14]. Prawidłowość rozliczenia każdego z nich zależy jednak od poprawności danych dostarczonych przez pozostałe, ponieważ jurysdykcyjna ETR stanowi wielkość zagregowaną. Osoba podpisująca rozliczenie danej jednostki odpowiada – w ujęciu doktrynalnym – wyłącznie za sprawy gospodarcze tego podmiotu, a – w przypadku Pillar 2 – jej podpis zarazem swoiście waliduje pozycję podatkową zbudowaną na danych całej grupy. Co więcej, zależność tę pogłębiają szeroko stosowane uproszczenia administracyjne, polegające na wyznaczeniu jednej jednostki do raportowania w imieniu pozostałych jednostek składowych w danej jurysdykcji[15]. Na tym tle rysują się trzy zagadnienia problemowe:

• Problem winy umyślnej: czyny z art. 56f § 2 i art. 56 § 1 KKS zasadniczo wymagają co najmniej godzenia się na nieprawdziwość danych[16]. Jaki standard staranności obowiązuje zatem osobę opierającą się na kalkulacji przygotowanej centralnie z danych jednostek powiązanych? Czy ma je samodzielnie weryfikować, czy może poprzestać na oświadczeniach centrali lub doradcy? W świetle braku odpowiedzi ustawowej standard wyznaczy de facto praktyka dokumentacyjna grup – procedury, korespondencja, porozumienia wewnątrzgrupowe – czyli zasadniczo krucha podstawa odpowiedzialności karnej[17].
• Problem jednostki wyznaczonej: wyznaczenie jednej jednostki do raportowania (art. 133 ust. 3 i art. 135 OpodWyrU) eliminuje zdublowane obowiązki compliance, lecz nie przenosi odpowiedzialności: podatnicy odpowiadają solidarnie, a sprawcą z art. 9 § 3 KKS pozostaje co do zasady każdy, kto zajmuje się sprawami danego podmiotu. Osoby zarządzające jednostkami niewyznaczonymi muszą więc monitorować wykonanie obowiązku przez jednostkę wyznaczoną.
• Problem UTPR (od 2025 r.): solidarna odpowiedzialność polskich jednostek za przypadający na Polskę udział UTPR (art. 32 i n. OpodWyrU) w zestawieniu z art. 57 KKS otwiera pytanie o krąg sprawców nieuiszczenia podatku: czy obejmie wyłącznie osoby zarządzające jednostką faktycznie płacącą, czy wszystkich zobowiązanych. Architektura UTPR nie została zaprojektowana z myślą o tym pytaniu, a odpowiedź wykształci się zapewne dopiero w praktyce.

Co istotne, zagadnienia te mogą ujawnić się w każdej jurysdykcji, której reżim sankcyjny wiąże konsekwencje z prawidłowością rozliczenia opartego na danych pozostających poza kontrolą składającego – tak, jak ma to miejsce w GIR obejmującym całość jednostek składowych grupy MNE.

Niedopasowanie drugie: centralizacja compliance a lokalna ekspozycja sankcyjna

Drugie niedopasowanie zaobserwować można pomiędzy operacyjną rzeczywistością wykonywania obowiązków Pillar 2 – szybko centralizowaną w centralach grup i centrach regionalnych – a lokalną dystrybucją ryzyka sankcyjnego. Trend wydaje się jednoznaczny[18]: dane zasilające kalkulację GloBE w dużej mierze pochodzą z systemu konsolidacyjnego kontrolowanego przez jednostkę dominującą, grupy zawierają scentralizowane porozumienia z doradcami, a wybory opcjonalne – z uwagi na ich techniczną złożoność – najczęściej dokonywane są przez centralny zespół podatkowy przy ograniczonym udziale zespołów lokalnych. Analogia do centralizacji dokumentacji cen transferowych po BEPS Action 13 zdaje się tu zasadna.

I choć decyzje zapadają w centrum, to ryzyko krystalizuje się na peryferiach. Z perspektywy lokalnego członka zarządu może to budzić uzasadnione wątpliwości:

• Czy centralna kalkulacja jest poprawna na gruncie lokalnej ustawy implementującej? Ustawy krajowe niekiedy odbiegają od Zasad Modelowych w nieoczywisty sposób, a niektóre jurysdykcje wymagają odrębnych rejestracji lub dodatkowych informacji zintegrowanych z zeznaniami dotyczącymi innych obowiązków podatkowych[19].
• Czy centralnie dokonane wybory opcjonalne są optymalne z perspektywy lokalnego QDMTT? Czy zespół centralny ma wystarczającą świadomość krajowych uwarunkowań podatkowych jednostek zależnych, aby dokonać właściwych wyborów w GIR[20]?
• Wreszcie: jaka dokumentacja wystarczy do wykazania należytej staranności? Porozumienia wewnątrzgrupowe i procedury weryfikacji pozostają instrumentami pozaprawnymi, niekiedy pomijanymi z uwagi na i tak wysokie koszty compliance[21].

Nakłada się na to ryzyko rozbieżności stanów prawnych: kolejne pakiety wytycznych administracyjnych OECD z lat 2024–2026 są wdrażane do lokalnych ustaw implementujących w różnych terminach[22], przez co te same fakty mogą być oceniane odmiennie w jurysdykcji centrali, w Polsce oraz w pozostałych krajach działalności grupy MNE. Odpowiedzialność sankcyjna może zatem ulegać multiplikacji: ta sama grupa, składająca to samo rozliczenie w oparciu o te same fakty, może być równolegle weryfikowana przez kilka administracji. Błąd w danych pojedynczej jednostki może się przy tym przenosić do GIR, przekształcając uchybienie lokalne w nieprawidłowość ogólnogrupową. W polskich realiach częściową odpowiedź stanowią opinia w sprawie opodatkowania wyrównawczego (Dyrektor KIS) oraz opinia zabezpieczająca (Szef KAS)[23] – dostarczają one jednak odpowiedzi co do materialnoprawnej kwalifikacji zdarzeń, nie zaś co do procesowych aspektów compliance, które w realiach Pillar 2 stanowią realne źródło ryzyka.

Niedopasowanie trzecie: sankcje w mocy, infrastruktura w budowie

Trzecie niedopasowanie zdaje się zachodzić pomiędzy tempem uchwalenia przepisów sankcyjnych a wolniejszym osiąganiem gotowości operacyjnej przez infrastrukturę składania i wymiany GIR. Model docelowy zakłada centralne złożenie GIR w jednej jurysdykcji i przekazanie odpowiednich części informacji pozostałym państwom – na mocy porozumienia GIR MCAA, wymagającego zarówno podpisu, jak i aktywacji dwustronnych relacji wymiany[24]. OECD zidentyfikowała 33 jurysdykcje gotowe do centralnego raportowania przed 31 maja 2026 r.[25] – z zastrzeżeniem możliwych opóźnień w funkcjonowaniu portali i aktywacji wymian (poza listą centralne raportowanie było niedostępne lub w budowie).

Odpowiedzią OECD miało być Wspólne Podejście (ang. Common Understanding) z 12 maja 2026 r.: jurysdykcje wdrażające zobowiązały się – w zakresie dopuszczalnym przez prawo krajowe – do odstąpienia od kar związanych z lokalnym obowiązkiem raportowania GIR albo do niedochodzenia jego wykonania przed właściwym terminem wymiany, pod warunkiem centralnego złożenia GIR w jurysdykcji z aneksu oraz złożenia lokalnego zawiadomienia. Ten pomost administracyjny – niewątpliwie kierunkowo zasadny – obarczony jest jednak trzema ograniczeniami.

Po pierwsze, jest to soft law: skuteczność zależy od wytycznych krajowej administracji, których w Polsce dotąd nie wydano. Po drugie, uczestnictwo jest niepełne: Polska przystąpiła do Wspólnego Podejścia wyłącznie w odniesieniu do państw członkowskich UE z aneksu i utrzymała to stanowisko w wersji zrewidowanej dokumentu[26], co w praktyce pokrywa się ze zobowiązaniami wynikającymi z wdrożenia DAC9[27]. Grupa raportująca centralnie w Wielkiej Brytanii, Szwajcarii, Norwegii, Japonii czy Kanadzie nie może więc w Polsce powołać się na Wspólne Podejście, co tworzy wyraźną asymetrię, zważywszy na liczbę grup raportujących poza UE. Po trzecie, niejasny pozostaje doktrynalny mechanizm „odstąpienia od kar”: czy uchyla ono znamiona czynu, czy jedynie zapowiada zaniechanie ścigania, pozostawiając ekspozycję karną? Wspólne Podejście zachowuje przy tym prawo każdej jurysdykcji do egzekwowania lokalnego obowiązku, jeżeli wymiana nie nastąpi – ekspozycja zostaje więc odroczona i uwarunkowana, lecz nie wyeliminowana.

Wnioski

Reżimy sankcyjne tradycyjnie kształtują się z opóźnieniem względem przepisów materialnych; w przypadku Pillar 2 rozdźwięk ten wydaje się jednak szczególnie widoczny: konstrukcja materialna posługuje się logiką grupową, mechanizmy sankcyjne – zasadniczo logiką pojedynczego podmiotu i pojedynczej osoby fizycznej, a infrastruktura operacyjna wciąż dojrzewa. Czy to niedopasowanie jest nieusuwalne? Z perspektywy polskiej wśród najpilniejszych działań wskazać można zwiększenie tempa wdrażania wytycznych administracyjnych[28], wydanie oficjalnego komunikatu w zakresie stosowania Wspólnego Podejścia oraz dalsze rozwijanie materiałów wspierających podatników w praktycznym stosowaniu przepisów GloBE – w tym dobrych praktyk służących minimalizowaniu ryzyka odpowiedzialności na gruncie KKS[29]. O tym, czy duch Wspólnego Podejścia zostanie przedłużony, czy też opisane niedopasowanie zostanie jedynie uwypuklone, przesądzi podejście Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy – organu właściwego w sprawach opodatkowania wyrównawczego w Polsce[30] – po zakończeniu pierwszych cykli raportowania.

[1]Zgodnie ze standardem uzgodnionym w ramach Inclusive Framework pierwszy termin złożenia GIR nie mógł przypaść przed 30 czerwca 2026 r.; dla lat podatkowych innych niż rok kalendarzowy przypada on odpowiednio później, a część jurysdykcji przedłużyła go na mocy przepisów lokalnych (np. Australia czy Belgia). Państwa, które objęły zasadami GloBE dopiero rok 2025 lub późniejszy, złożą pierwszą informację w kolejnych cyklach. W Polsce stosowanie przepisów do roku 2024 ma charakter opcjonalny.

[2]OECD, Tax Challenges Arising from the Digitalisation of the Economy – Global Anti-Base Erosion Model Rules (Pillar Two), OECD Publishing, Paris 2021 – dalej: Zasady Modelowe GloBE.

[3]Szerzej m.in. w podcaście Portal Combat 2: Pillar Two compliance post-mortem.

[4]Wyszukiwanie w Tax Notes International hasła „OECD pillar 2 global minimum tax” dało ponad 1000 wyników (stan na 19 czerwca 2026 r.), z czego gros tekstów omawiało polityczno-fiskalne aspekty reformy lub mechanizmy kalkulacyjne.

[5]Ustawa z 10.09.1999 r. – Kodeks karny skarbowy (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 628 ze zm.) – dalej: KKS.

[6]Dyrektywa Rady (UE) 2022/2523 z 14.12.2022 r. w sprawie zapewnienia globalnego minimalnego poziomu opodatkowania międzynarodowych grup przedsiębiorstw oraz dużych grup krajowych w Unii (Dz. Urz. UE L 328, s. 1 ze sprost.).

[7]Ustawa z 6.11.2024 r. o opodatkowaniu wyrównawczym jednostek składowych grup międzynarodowych i krajowych (Dz.U. poz. 1685) – dalej: OpodWyrU.

[8]Uzasadnienie do rządowego projektu OpodWyrU, druk sejmowy nr 674, s. 306.

[9]Szerzej w instrukcji HMRC. Wielka Brytania zdecydowała się przy tym nie penalizować opóźnień do 31 lipca 2026 r. („soft deadline extension”).

[10]Zob. Finance Act 2023, sch. 14 (Wielka Brytania); § 49 Mindestbesteuerungsgesetz (Austria).

[11]Zob. Taxes Consolidation Act 1997, s. 111AAS (Irlandia); Global Minimum Tax Act, S.C. 2024, c. 17 (Kanada).

[12]Zob. art. 1729 G francuskiego Code général des impôts; Decreto Legislativo nr 209/2023 (Włochy).

[13]Szerzej: K. Smoleń, Pillar 2’s Three-Way Penalty Mismatch, „Tax Notes International” 2026.

[14]Przykład praktyczny: Grupa Schwarz, która co do zasady zachowuje odrębność swoich sieci handlowych (na polskim rynku: Lidl i Kaufland).

[15]Por. art. 135 OpodWyrU.

[16]Por. art. 4 § 2 KKS.

[17] Szerzej: K. Smoleń, M. Białek, Grupy kapitałowe. Jaka będzie ich nowa rzeczywistość podatkowa? Dziennik Gazeta Prawna, 9 grudnia 2024 r.

[18]Obserwacje poparte wywiadami z przedstawicielami grup objętych Pillar 2, zrealizowanymi w ramach badań doktorskich autorki; wstępne wyniki prezentowane na 16th Doctoral Seminar on International and EU Tax Law, KU Leuven, 8-9.06.2026 r.

[19]Przykładowo Francja przyjęła wyższe progi carve-outs dla substratu majątkowo-osobowego niż wynikające z Zasad Modelowych i wymaga oznaczenia statusu GloBE na Formulaire n° 2065-INT-SD. W Niemczech, Irlandii i Szwecji terminy na rejestrację upływały na długo przed 30 czerwca 2026 r., przez co niektóre grupy MNE – szczególnie z centralami w krajach, które nie zaimplementowały Pillar 2 lub nie wymagały odrębnej rejestracji – nie miały świadomości uchybienia tym obowiązkom lokalnym przez ich jednostki składowe.

[20]Na przykład wybór dotyczący kwalifikowanej straty (art. 92 ust. 1 OpodWyrU).

[21]Por. Deloitte, 2026 Global Tax Policy Survey. The Rising Tide of Tax Complexity (2026).

[22]Niektóre kraje przyjęły rozwiązanie polegające na automatycznym respektowaniu Wytycznych Administracyjnych GloBE po ich publikacji przez Inclusive Framework OECD, natomiast znaczna część jurysdykcji (w tym Polska) wymaga ich wdrożenia do krajowego porządku prawnego poprzez odpowiednią zmianę ustawy implementującej (OpodWyrU). W tym miejscu zaznaczyć należy, iż w Polsce – na dzień 2 sierpnia 2026 r. – wciąż nie sfinalizowano wdrożenia Wytycznych z czerwca 2024 r. oraz stycznia 2025 r. (projekt UC90).

[23]Szerzej: K. Smoleń, S. Adamczyk-Kaczmara, Instrukcja w zakresie opodatkowania wyrównawczego (Filar Drugi), [w:] Procedury i instrukcje podatkowe. Wzory dla doradców i działów księgowości, Warszawa 2025, pkt 1.2.7.

[24]OECD, Global Minimum Tax: Support for Central GloBE Information Return Filing and Exchange (2024 Reporting Fiscal Year), OECD Publishing, Paris 2026 – dalej: Wspólne Podejście. Ramy wymiany tworzy GIR Multilateral Competent Authority Agreement (GIR MCAA).

[25]Wspólne Podejście, Annex. Polska znalazła się na liście, finalizując w kwietniu 2026 r. rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w informacji o opodatkowaniu wyrównawczym (Dz.U. poz. 571) i publikując finalną schemę XML.

[26]Wspólne Podejście, przyp. 3: „Greece and Poland join the common understanding with respect to Member States of the European Union that appear in the Annex”. W wersji zrewidowanej dokumentu z dn. 25 czerwca 2026 r. jedynie Polska utrzymała to zastrzeżenie.

[27]Szerzej: DAC-9 ws. wymiany GIR (GloBE), Zespół CASP.

[28] Por. projekt UC90 opublikowany w lutym 2026 r., który na dzień 2 sierpnia b.r. znajduje się nadal na etapie opiniowania.

[29]Na dzień 2 sierpnia 2026 r. Ministerstwo Finansów opublikowało pierwsze cztery pytania i odpowiedzi dot. GIR, co świadczyć może o motywacji do rozwijania takiego sposobu wspierania podatników w stosowaniu przedmiotowych regulacji.

[30]Obwieszczenie Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 3 lutego 2026 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie właściwości organów podatkowych (Dz.U. 2026 poz. 152).